Środowisko rodzinne

Nie wystarczy się urodzić, by być człowiekiem dojrzałym i szczęśliwym. Budowanie w sobie dojrzałego świata nie jest procesem spontanicznym i wewnętrznie zdeterminowanym.[1]

Jednym z wielu, ale najważniejszym czynnikiem wpływającym na proces kształtowania się osoby, jest rodzina. „Rodzina jest naturalnym środowiskiem życia dzieci i młodzieży i jako takie oddziałuje na nie socjalizująco (uspołeczniająco), stwarzając warunki sprzyjające rozwojowi lub hamujące go. Niezależnie od tego, jak funkcjonuje, czy jest środowiskiem zdrowym i wartościowym moralnie, czy też przejawia wyraźne cechy patologii – w każdym przypadku kształtuje ich osobowość, postawę społeczna, wyznacza koleje losu …”[2]

W rodzinie małe dziecko uczy się po raz pierwszy norm postępowania, jest wdrażane do funkcjonowania w czekających go rolach społecznych. Jeśli podstawowe potrzeby dziecka nie są zaspokajane, proces ten ulega zaburzeniu, co może przejawiać się później w niedostosowaniu społecznym, którego jednym z odłamów jest alkoholizowanie się. Społeczno wychowawcze konsekwencje wpływów rodziny mają decydujące znaczenie w przyszłym funkcjonowaniu dziecka w życiu.

Według T. Kukołowicz sytuację rodzinną młodzieży można zawrzeć w kilku elementach:

  • stosunek rodziców do dziecka;
  • relacje interpersonalne rodzice – dziecko;
  • metody wychowawcze stosowane w rodzinie;
  • zachowanie rodziców;
  • relacje miedzy samymi rodzicami;
  • patogenne zachowania rodziców (przestępczość, alkoholizm);
  • cechy rodziny;
  • pełność rodziny;
  • warunki materialne i mieszkaniowe[3]

Różne postawy rodziców wobec dziecka wywołują określone formy jego zachowania i prowadzą do ukształtowania takich a nie innych cech osobowości dziecka, a później człowieka dorosłego. Jak silny jest wpływ środowiska rodzinnego i różnych postaw rodzicielskich na rozwój człowieka podkreślała już M. Ziemska.[4]

Młodzież wzrasta i wychowuje się w atmosferze nie zawsze sprzyjającej prawidłowemu rozwojowi i socjalizacji. Gdy negatywna sytuacja rodziny trwa zbyt długo, dziecko odrzuca autorytet rodziców, a wraz z nim wszelkie inne wartości i normy społecznie akceptowane. Pozytywną więź rodziny cechuje wzajemne przywiązanie członków rodziny przy równoczesnej zdolności do harmonijnego współżycia z innymi ludźmi spoza kręgu rodzinnego. Więź tę może zapewnić zdrowa, zintegrowana rodzina, zapewniająca swym członkom poczucie bezpieczeństwa. Jak mówi T. Kukołowicz: „specyfika wychowania polega nie na zorganizowanym procesie wychowania, ale na jakości życia rodzinnego”, na jego treści. Jednak ta „jakość” życia rodzinnego nie zawsze jest pozytywna, a to znów jest źródłem nieprawidłowych zachowań dziecka. Istotną

 

rolę odgrywa tu więź emocjonalna między rodzicami, zwana też więzią małżeńską.[5]


[1] M. Dziewiecki, Alkohol a młodzież, [w:] Problemy alkoholizmu, 1993 nr 1, s. 3 – 4.

[2] W. Pomykało(red), Encyklopedia pedagogiczna, PWN, Warszawa 1993, s. 220.

[3] T. Kukołowicz, Rodzina wychowuje, OWFU, Stalowa Wola 1998, s.33.

[4] M. Ziemska, Postawy rodzicielski, WP, Warszawa 1969, s.112.

[5] T. Kukołowicz, Rodzina wychowuje, OWFU, Stalowa Wola 1998, s. 212.

About these ads

Informacje o pedagodzy

Pomagają pisać prace
Ten wpis został opublikowany w kategorii Prace magisterskie i oznaczony tagami . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s