Hipotezy robocze

Czynnikiem celowego i ukierunkowanego działania stanowiącym drogowskaz dla nauki są hipotezy robocze.

Hipoteza stanowi ideę, koncepcję przewodnią wyznaczającą przedmiot, metody i przebieg badań ( Skorny Z., 1984, s. 73).

Hipoteza jest to zakładanie stosunków powszechnych oraz koniecznych tam, gdzie dane zmysłowe dostarczają bezpośredniej podstawy jedynie do zarejestrowania tego, że pewne zjawiska następowały po sobie w dotychczasowym doświadczeniu. Hipotezą jest przyjmowanie jakichś prawidłowości głębszych, bardziej istotnych w celu wyjaśnienia prawidłowości ujawnionych w doświadczeniu (Gordon M.,1980, s.71).

  1. Zaczyński uważa, że hipoteza to stwierdzenie, co do którego istnieje pewne prawdopodobieństwo, że stanowić będzie ono prawdziwe podstawowego problemu. Hipoteza robocza, będąc założeniem przypuszczalnych zależności między wybranymi zmiennymi, jest w rzeczy samej wstępną odpowiedzią na pytanie zawarte w sformułowanym problemie. Jest więc ona koniecznym i pierwszym elementem naukowego badania jakiegokolwiek wycinka rzeczywistości (Zaczyński W., 1976, s.25).
  2. Pieter na temat hipotezy mówi, że jest związkiem wielkości, częstotliwości, o jego stosunku do zjawisk innych, o związku zależności danych zjawisk od innych lub o związku pojęć bądź wielkości pojęciowych w znaczeniu ustalonym (Pieter J., 1975, s.82).

Sprawdzenie hipotezy odbywa się przez wyprowadzenie z niej wniosków   empirycznych,   przy   czym   im   więcej   prawdziwych   zdań z hipotezy wynika, tym większy jest stopień jej uzasadnienia (Okoń W., 1984, s.97).

Hipoteza jest koniecznym i pierwszym elementem naukowego badania jakiegokolwiek wycinka rzeczywistości. Wskazuje ona co ma być przedmiotem badania, jest elementem wyboru czynników spośród całego ich bogactwa. Postęp nauki byłby bez hipotezy niemożliwy. Chodzi o to, aby hipotezy spełniały pewne istotne warunki, dzięki czemu mogą rzeczywiście służyć nauce, w szczególności zaś, stanowić podstawę problemów naukowych. Hipotezy wartościowe dla nauki muszą spełniać dwa istotne warunki:

– muszą być dobrze uzasadnione na podstawie aktualnego stanu danej nauki,

– muszą być sprawdzalne przy pomocy metod właściwych danej nauce (Gordon M., 1980, s.85).

Hipoteza robocza jest założeniem przypuszczalnych zależności, jakie zachodzą między wybranymi zmiennymi, jest odpowiedzią na pytania zawarte w sformułowanym problemie (Zaczyński W., 1976, s.25). Jest pierwszą propozycją odpowiedzi na pytanie zawarte w problemie badawczym. Hipoteza ma określony kształt logiczny i gramatyczny. Przybiera ona najczęściej kształt zdania warunkowego, orzekając o tym, że jeżeli a to b. Nie może być dowolnie obranym zdaniem, lecz tylko takim, które spełnia następujące warunki:

  1. Tłumaczy w sposób dostateczny dane fakty.
  2. Możliwa jest do zweryfikowania przez konsekwencje praktyczne z niej wynikające.
  3. Dotyczy istotnych dla danej nauki zdarzeń i ma moc teoriotwórczą.
  4. Jest zdaniem wysoce prawdopodobnym, którego słuszność wstępna polega na tym, że jest zdaniem niesprzecznym z udowodnionymi już twierdzeniami danej dyscypliny naukowej.
  5. Jest jednoznacznie i dostatecznie szczegółowo sformułowana, (Zaczyński W., 1976, s.60).

Dla sprecyzowania hipotezy roboczej i nadania jej postaci gotowej do weryfikacji formułuje się ją po przeprowadzeniu badań wstępnych, które lepiej nazwać pytaniami próbnymi.

W pełni wartościowa naukowo hipoteza jest wówczas, gdy istnieją realne szanse jej sprawdzenia.

Hipotezą główną uczyniłam założenie, że…

Reklamy
Opublikowano Prace zaliczeniowe | Dodaj komentarz

Zmienne i wkaźniki badawcze

Podstawowym celem badań naukowych jest wykrycie związków, zależności, interakcji zachodzących między badanymi zjawiskami, które określamy mianem zmiennych ( Skorny Z., 1984, s. 48).

Zmienna to pewna kategoria zjawisk, których wielkość, intensywność, częstość występowania może ulegać zmianom zależnie od różnych okoliczności (Skorny Z., 1984, s. 48).

Przypisy do rozdziału III:

  • Brzeziński J.: Elementy metodologii badań psychologicznych. PWN, Warszawa 1984.

 

  • Cackowski Z.: Problemy i pseudoproblemy. WkiW, Warszawa 1964.
  • Izdebska J.: Rodzina – dziecko – telewizja. Szanse wychowawcze i zagrożenia telewizji. TRANS HUMANA, Białystok 1996.
  • Kotarbiński T.: Wykłady z dziejów logiki. Wrocław – Warszawa – Kraków 1957.

 

  • Skorny Z.: Prace magisterskie z psychologii i pedagogiki. WsziP, Warszawa 1984).
  • Wroczyński R., 1985, s.118
  • Tomaszewski T., 1967, s.26).
  • Nowak S., 1985, s.13).
  • Pilch T., 1998, s.42).
  • Kamiński A., 1970, s. 32
  • Zaczyński W., 1976, s.60
  • Okoń W.: Słownik pedagogiczny. PWN, Warszawa 1975.
  • Okoń W., 1984, s.97
  • Pieter J., 1975,
  •  Zaborowski Z., 1973, s.138
  •  Kossowski P., 1999, s.111
Opublikowano Prace zaliczeniowe | Dodaj komentarz

Problematyka pracy

Warunkiem    podejmowania    wszelkich    badań     naukowych jest uświadomienie  sobie   przez  badającego   problemów,  określających w sposób możliwie cel i zakres planowanych przedsięwzięć badawczych.

Problem badawczy jest określany jako pewne pytanie lub zespół pytań, na które odpowiedzi ma dostarczyć badanie (Nowak S., 1985, s.26). Zatem problemy badawcze są to pytania, na które szukamy odpowiedzi na drodze badań naukowych. Wysuwając je człowiek zadaje pytania przyrodzie, otoczeniu, a nie osobie drugiej, stara się znaleźć odpowiedź na nurtujące go pytanie poprzez własny wysiłek, nie zaś poprzez oczekiwanie gotowej odpowiedzi od innego człowieka (Cackowski Z., 1964, s.104).

W metodologii badań naukowych podkreśla się zwłaszcza trzy podstawowe źródła wyłaniających się problemów badawczych. Są nimi osobiste preferencje badacza, potrzeby społeczne i znajomość aspektów naukowo-metodologicznych.

Bardzo ważnym czynnikiem są osobiste preferencje badacza. Każdy badacz stanowi indywidualną strukturę psychiczną o specyficznych upodobaniach, doświadczeniach osobistych i naukowych (Zaborowski Z., 1973, s.138).

Problemy przybierają postać pytań. Ajdukiewicz K. i Cackowski Z. wyróżniają dwa rodzaje pytań:

  1. a) pytania rozstrzygnięcia,
  2. b) pytania dopełnienia.

Pytania rozstrzygnięcia rozpoczynają się od partykuły „czy” i można na nie odpowiedzieć „tak” lub „nie”. W partykule pytającej „czy” występuje człon będący zdaniem oznajmującym. W zależności od liczby prezentowanych   przez   pytanie   alternatyw,  wyróżniamy rozstrzygające o różnej liczbie członów.

Pytania dopełnienia podają tylko ogólny schemat odpowiedzi. Jest nim funkcja zdaniowa. Po podstawieniu odpowiednich wartości za zmienną (lub zmienne) otrzymuje się każdorazowo nowe pytanie – prawdziwe lub fałszywe. Jest ono jedną z możliwych odpowiedzi na pytania dopełnienia (Brzeziński J., 1984, s.51).

Problem rozstrzygnięty na danym etapie rozwoju nauki to taki problem, który zawiera dostateczną ilość wskazówek do swojego rozwiązania za pomocą istniejących środków badawczych. Problemy powinny charakteryzować się następującymi cechami, muszą być:

  1. a) jasne – to znaczy tak sformułowane, aby możliwe było ich jednoznaczne zrozumienie,
  2. b) wyraźne – to znaczy mające oznaczone granice, pozwalające zróżnicować jeden problem z innymi w obrębie danego tematu,
  3. c) realne – to znaczy dostępne, możliwe do rozwiązania przy posiadanym arsenale metod i środków badania naukowego (Zaczyński W., 1976, s.48).

Według T. Pilcha, prawidłowe formułowanie problemów badawczych musi spełniać kilka warunków:

  1. Sformułowane problemy muszą wyczerpywać zakres naszej niewiedzy, zawarty w temacie badań. Tak, więc problemy w sposób znacznie bardziej precyzyjny określają zakres naszych wątpliwości, tym samym określają teren badawczych poszukiwań.
  2. Drugim warunkiem poprawności sformułowanych przez nas problemów, jest konieczność zawarcia w nich wszystkich generalnych zależności między zmiennymi. Dzięki temu dość ściśle będziemy mieć wyznaczony zakres badanych zjawisk.
  3. Trzecim warunkiem poprawności problemu badawczego jest jego rozstrzygalność empiryczna oraz wartość praktyczna. W fazie koncepcji nie można niestety zdobyć całkowitej pewności, czy problem posiada te dwa istotne walory. Musimy zaufać naszej wiedzy i intuicji badawczej.

(Pilch T., 1998, s.24).

Po części teoretycznej dotyczących problemów badawczych należy sformułować problem główny. Ujęto go w następującym pytaniu:

Opublikowano Prace zaliczeniowe | Dodaj komentarz

Podsumowanie i wnioski końcowe

Zamierzeniem moich badań było potwierdzenie hipotezy, iż metoda Konferencja Grupy Rodzinnej może być wprowadzona w polskim systemie pomocy społecznej jako metoda pracy z rodziną. Dla tak pojętej hipotezy głównej sformułowałam następujące hipotezy szczegółowe:

  • wydaje się, iż metoda Konferencji Grupy Rodzinnej może mieć pozytywny wpływ na rodzinę, jej funkcjonowanie, relacje, aktywizację etc.
  • zakłada się, iż metoda KGR może mieć pozytywny wpływ na system pomocy dziecku i rodzinie.
  • przypuszcza się, iż metoda KGR może być stosowana w różnych sytuacjach kryzysowych w rodzinie.
  • przypuszcza się, iż metoda KGR napotka trudności we wprowadzaniu jej w Polsce.
  • przypuszcza się, iż metoda KGR jest dobrze oceniana przez uczestników konferencji i specjalistów.

Celem podjętej pracy badawczej było przedstawienie i próba oceny metody Konferencji Grupy Rodzinnej, dostrzeżenie możliwości pozytywnego jej wpływu na rodzinę, profesjonalistów oraz system pomocy dzieciom i rodzinie, zaprezentowanie jej silnych i słabych stron oraz przedstawienie trudności wdrażania jej w istniejący system pomocy.

Spośród wielu metod wykorzystałam metodę sondażu diagnostycznego oraz kwestionariusz wywiadu. W obrębie tych metod zastosowano kwestionariusz ankiety, który służył do zebrania informacji na temat możliwości zastosowania metody Konferencja Grupy Rodzinnej, jej potencjalnego wpływu na rodzinę, profesjonalistów oraz system pomocy dziecku i rodzinie, potencjalnych trudności wprowadzania konferencji do systemu pomocowego, przedstawienie jej silnych i słabych stron oraz oceny metody przez uczestników i koordynatorów.

Z przedstawionego materiału badawczego jasno wynika, iż staż pracy respondentów nieznacznie różnicuje postrzeganie metody Konferencja Grupy Rodzinnej. Oznacza to, że pracownicy instytucji pomocowych, takich jak pracownicy Miejskich Ośrodków Pomocy Społecznej, Powiatowych Centrów Pomocy Rodzinie, Ośrodków Interwencji Kryzysowej, Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych, Placówek Resocjalizacyjnych i Placówek Socjalizacyjnych, spotykają się z podobnymi problemami występującymi w rodzinie i w podobny sposób o nich myślą i je rozwiązują. Często zdarza się, że pracownicy tych instytucji pracują z tymi samymi rodzinami.

Przeprowadzone badania pozwoliły na wysunięcie następujących ustaleń:

  • metoda Konferencja Grupy Rodzinnej potencjalnie wpływa korzystnie na rodzinę, jej funkcjonowanie, relacje etc.,
  • metoda Konferencja Grupy rodzinnej ma potencjalnie pozytywny wpływ na profesjonalistów oraz system pomocy dziecku i rodzinie,
  • metodę Konferencja Grupy Rodzinnej potencjalnie można zastosować w różnorodnych sytuacjach kryzysu w rodzinie w szczególności w sytuacji wszelkiego rodzaju uzależnień, przemocy w rodzinie, zapewnienia opieki dzieciom czy osobom dorosłym, problemów opiekuńczo-wychowawczych,
  • metoda KGR spotka się z trudnościami podczas wdrażanie jej w Polsce. Do trudności badani zaliczyli w szczególności brak środków finansowych, brak koordynatorów, niechęć i opór ze strony instytucji oraz nowość metody (brak wiedzy, doświadczenia, informacji),
  • metoda KGR jest oceniana pozytywnie zarówno przez uczestników konferencji jak i specjalistów,
  • słabymi stronami metody KGR jest między innymi brak środków finansowych, nowość metody, brak warunków lokalowych oraz niechęć i opór ze strony rodziny,
  • mocnymi stronami metody KGR jest między innymi aktywizacja zasobów rodziny i jej mobilizacja, poznanie mocnych stron rodziny takich jak współpraca, siła grupy, uświadomienie roli rodziny oraz samodzielność i także uniknięcie ingerencji instytucji pomocowych.

W oparciu o wymienione ustalenia proponuję następujące wnioski:

  • istnieje potrzeba ukazania pozytywnego wpływu metody KGR na rodzinę, profesjonalistów oraz system pomocy,
  • należy spopularyzować metodę KGR w instytucjach zajmujących się pomocą rodzinie między innymi takich jak Sąd, Policja, Szkoła, Poradnie Zdrowia, Poradnie Rodzinne, Ośrodkach Pomocy Społecznej, Powiatowych Centrach pomocy rodzinie, Placówkach Opiekuńczo-Wychowawczych, Placówkach Socjalizacyjnych i Resocjalizacyjnych,
  • celowym jest doskonalenie metody Konferencja Grupy Rodzinnej oraz stworzenie odrębnego stanowiska pracy koordynatora KGR,
  • wskazane jest wpisanie metody KGR do ustawodawstwa polskiego jako szansa dana rodzinie zanim działania podejmą instytucje publiczne takie jak Ośrodki Pomocy Społecznej, Powiatowe Centra Pomocy Rodzinie, Sądy.

Metoda Konferencja Grupy Rodzinnej zwraca uwagę na najważniejsze i najbardziej podstawowe ogniwo każdego społeczeństwa jakim jest rodzina. To w rodzinie kształtuje się osobowość i charakter człowieka, umiejętności współżycia w grupie społecznej. Dlatego istotnym jest, by rodzina potrafiła wziąć odpowiedzialność za jej losy, za losy jej członków. Nie można się łudzić, że metoda Konferencji Grupy Rodzinnej przedstawiona w niniejszej pracy uzdrowi polskie rodziny, ale jeśli poprawi funkcjonowanie choć kilku z nich, to warto.

Opublikowano Prace magisterskie | Otagowano | Dodaj komentarz

Idea, przesłanie metody KGR wg respondentów

praceCo jest główna ideą, przesłaniem jakie niesie w sobie metoda Konferencja Grupy Rodzinnej? Odpowiedzi na to pytanie przedstawia Wykres 12.

Wykres 12. Idea, przesłanie metody KGR wg respondentów (N=47)

 

Źródło: badania własne.

Uwagi:

Procenty nie sumują się do 100 ze względu na to, iż badani mieli możliwość wyboru więcej niż jednej odpowiedzi.

Inne: podjęcie odpowiedzialności przez rodzinę (2, 4,25%), uniknięcie ingerencji instytucji pomocowych (2, 4,25%), przełamanie bierności rodziny (1, 2,12%), wyzwolenie z roli biorcy (1, 2,12%).

Za główną ideę, przesłanie Konferencji Grupy Rodzinnej ankietowani uznali scalenie rodziny oraz poznanie mocnych jej stron, do których zaliczyłam współpracę, siłę grupy, uświadomienie roli rodziny, umiejętność rozwiązywania problemu oraz samodzielność, następnie aktywizację zasobów rodziny i jej mobilizację.

Tabela 9 przedstawia ideę, przesłanie metody KGR wg kryterium stażu pracy.

Tabela 9. Idea, przesłanie KGR wg kryterium stażu pracy (N=47)

Idea, przesłanie KGR 1-5 lat pracy 6 i więcej lat pracy Razem
n % n % n %
Scalenie rodziny (nawiązanie/poprawa relacji, więzi) 8 32% 2 9,09% 10 21,27%
Aktywizacja zasobów rodziny, mobilizacja 2 8% 6 27,27% 8 17,02%
Poznanie mocnych stron rodziny 8 32% 2 9,09% 10 21,27%
Samostanowienie rodziny 4 16% 0 0% 4 8,51%
Inne 2 8% 4 18,18% 6 12,76%
Brak odpowiedzi 2 8% 10 29,41% 12 25,53%

Źródło: badania własne.

Uwagi:

Procenty nie sumują się do 100 ze względu na to, iż badani mieli możliwość wyboru więcej niż jednej odpowiedzi.

Inne: podjęcie odpowiedzialności przez rodzinę (I – 1, 4%; II – 1,  4,54%), uniknięcie ingerencji instytucji pomocowych (II – 2, 9,09%), przełamanie bierności rodziny (I – 1, 4%), wyzwolenie z roli biorcy (II – 1, 4,54%).

Idea, przesłanie metody Konferencja Grupy Rodzinnej jest znacznie zróżnicowana ze względu na kryterium stażu pracy. Osoby z pierwszego kryterium, tj. 1-5 lat stażu pracy, wskazały za główną ideę KGR scalenie rodziny czyli nawiązanie i poprawa relacji oraz więzi, także poznanie jej mocnych stron, do których zaliczyłam współpracę, siłę grupy, uświadomienie roli rodziny, umiejętność rozwiązania problemu, oraz samodzielność (po 32 %). Natomiast wśród osób w przedziale 6 i więcej lat stażu pracy dominująca jest aktywizacja zasobów rodziny oraz mobilizacja (27 %). Osoby z młodszym stażem pracy bazują na poznaniu i ideach natomiast osoby z większym stażem są jakby nieco praktyczniejsze, chcą aktywizować.

Opublikowano Prace magisterskie | Otagowano , | Dodaj komentarz

Możliwości upowszechnienia w Polsce metody Konferencja Grupy Rodzinnej

praceW tej części, dotyczącej trudności polskiego systemu pomocy dzieciom i rodzinie oraz utrudnień wdrażania metody Konferencja Grupy Rodzinnej. W niniejszej pracy zadano pytania dotyczące możliwości przyjęcia metody KGR w Polsce, jej słabych i mocnych stron, trudności we wdrażaniu metody w Polsce oraz w środowisku pracy respondentów.

Odpowiedź na pytanie czy Konferencja Grupy Rodzinnej przyjmie się w Polsce jako metoda pracy z rodziną przedstawia poniższy wykres (Wykres 13).

Wykres 13. Możliwość przyjęcie w Polsce metody Konferencja Grupy Rodzinnej wg respondentów (N=47)

 

Źródło: badania własne.

Zdecydowana większość spośród badanych osób uważa, iż metoda Konferencja Grupy Rodzinnej przyjmie się w polskim systemie pomocy dziecku i rodzinie. Tak odpowiedziało 36 respondentów (77 %). 5 osób (11 %) uważa, że metoda się nie przyjmie na gruncie polskiego systemu pomocy dziecku i rodzinie, natomiast 6 respondentów (13 %) nie ma na ten temat zdania.

Poniżej prezentuję odpowiedzi respondentów na wyżej wymienione pytanie wg kryterium stażu pracy (Tabela 10).

Tabela 10. KGR przyjmie się w Polsce wg kryterium stażu pracy (N=47).

KGR przyjmie się w Polsce wg kryterium stażu pracy 1-5 lat stażu pracy 6 i więcej lat stażu pracy
n % n %
Tak 18 72% 18 81,82%
Nie 3 12% 2 9,09%
Nie mam zdania 4 16% 2 9,09%
Razem 25 100% 17 100

Źródło: badania własne.

Respondenci wg kryterium stażu pracy zdecydowanie wskazali, że metoda Konferencja Grupy Rodzinnej może zostać przyjęta jako metoda pracy z rodziną w Polsce. 5 osób było przeciwnego zdania, natomiast 6 respondentów nie ma określonego zdania na ten temat. Wskazuje to na jednomyślność i pozytywny stosunek próby badawczej do KGR.

Opublikowano Prace zaliczeniowe | Otagowano | Dodaj komentarz

Argumenty za udziałem rodziny w KGR wg respondentów

pisaniePoniżej przedstawiam argumenty za udziałem rodziny w KGR (Wykres 11).

Wykres 11. Argumenty za udziałem rodziny w KGR wg respondentów (N=47)

 

Źródło: badania własne.

Uwagi:

Procenty nie sumują się do 100 ze względu na to, iż badani mieli możliwość wyboru więcej niż jednej odpowiedzi.

Inne: aktywizacja zasobów rodziny, mobilizacja (3, 6,38%), pomoc innych (1, 2,12%), poprawa sytuacji rodzinnej (1, 2,12%).

Wzmocnienie potrzeb członków rodziny tzn. potrzeby przynależności, bezpieczeństwa, własnej wartości, bycia potrzebnym, kompetencji.

Na pytanie brzmiące: jakie są najsilniejsze argumenty dla rodzin za ich udziałem w KGR respondenci zdecydowanie wskazali na podjęcie decyzji (28 %), natomiast najmniej osób wskazało na wzmocnienie potrzeb członków rodziny takich jak potrzeba przynależności, bezpieczeństwa, własnej wartości, poczucia bycia potrzebnym, kompetencji. Oznacza to, iż respondenci wyraźnie wskazują na potrzebę aktywności rodziny w zakresie podejmowania decyzji, wyrażającej się w sprawczości. Potwierdza to teorię, iż znaczna część osób korzystających z pomocy społecznej posiada tak zwany syndrom wyuczonej bezradności czy braku zaangażowania w losy swoje życia. 23 % badanych osób nie udzieliło odpowiedzi.

Poniższa tabela (Tabela 8) przedstawia odpowiedzi respondentów na to pytanie wg kryterium stażu pracy

Tabela 8.  Argumenty za udziałem rodziny w KGR wg kryterium stażu pracy (N=47)

Argumenty za udziałem rodziny w KGR 1-5 lat stażu pracy 6 i więcej lat stażu pracy Razem
n % n % n %
Podjęcie decyzji (sprawczość) 7 28% 6 27,27% 13 27,65%
Scalenie rodziny (nawiązanie/poprawa relacji, więzi) 7 28% 0 0% 7 14,89%
Uniknięcie ingerencji instytucji pomocowych 2 8% 4 18,18% 6 12,76%
Podjęcie odpowiedzialności za rodzinę 4 16% 1 4,54% 5 10,63%
Wzmocnienie potrzeb członków rodziny 2 8% 2 9,09% 4 8,51%
Inne 2 8% 3 13,63% 5 10,63%
Brak odpowiedzi 2 8% 9 40,90% 11 23,40%

Źródło: badania własne.

Uwagi:

Procenty nie sumują się do 100 ze względu na to, iż badani mieli możliwość wyboru więcej niż jednej odpowiedzi.

Inne: aktywizacja zasobów rodziny, mobilizacja (I – 1, 4%; II – 2,  9,09%), pomoc innych (I – 1, 4%), poprawa sytuacji rodzinnej (II – 1, 4,54%).

Wzmocnienie potrzeb członków rodziny tzn. potrzeby przynależności, bezpieczeństwa, własnej wartości, bycia potrzebnym, kompetencji.

Zasadniczo grupy stażu pracy nie różnicują priorytetowego argumentu, którym jest podejmowanie decyzji przez rodzinę, moc sprawcza, niemniej z dalszej analizy wynika, iż wśród osób z mniejszym stażem pracy nacisk jest kierowany na rodzinę, a w drugiej grupie osób na unikanie ingerencji instytucji w sprawy rodziny. Brak odpowiedzi w pierwszym i drugim kryterium stanowi odpowiednio 8 % i 41 %.

Opublikowano Prace magisterskie | Otagowano | Dodaj komentarz

Możliwość zastosowania KGR w pracy wg kryterium stażu pracy

pisanieWykres 9 przedstawia w sposób graficzny odpowiedzi respondentów wg kryterium stażu pracy dotyczący możliwości zastosowania KGR w miejscu obecnego zatrudnienia.

Wykres 9. Możliwość zastosowania KGR w pracy wg kryterium stażu pracy (N=47)

 

Źródło: badania własne.

W pierwszej kategorii wszyscy respondenci uznali, iż możliwe jest zastosowanie metody KGR w ich miejscu pracy, natomiast w drugiej kategorii 2 osoby (9 %) uznały, iż niemożliwym jest zastosowanie metody KGR w ich miejscu zatrudnienia

Wykres 10 przedstawia sytuacje, które umożliwiają zastosowanie metody Konferencja Grupy Rodzinnej.

Wykres 10. Wykaz sytuacji umożliwiających zastosowanie metody KGR wg respondentów (N=47)

prace

Źródło: badania własne.

Uwagi:

Procenty nie sumują się do 100 ze względu na to, iż badani mieli możliwość wyboru więcej niż jednej odpowiedzi.

Inne: konflikt w rodzinie (5, 10,63%), śmierć członka rodziny (4, 8,51%), bezrobocie (4, 8,51%), niedostosowanie społeczne i przestępczość nieletnich (3, 6,38%), bezradność w prowadzeniu gospodarstwa domowego (3, 6,38%), doraźna pomoc rodzinie (3, 6,38 %), bezdomność (2,  4,25%), znalezienie rodziny zastępczej bądź adopcyjnej (2, 4,25%), kryzys w rodzinie (2, 4,25%), samotne rodzicielstwo (1, 2,12%), pobyt rodzica w zakładzie karnym (1, 2,12%).

Na pytanie dotyczące sytuacji, w których można zastosowań metodę KGR, respondenci w większości wskazali na uzależnienia i przemoc w rodzinie, do której zaliczyłam przemoc fizyczną, psychiczną, seksualną, ekonomiczną oraz zaniedbania, natomiast najmniej osób wskazywało na inne czynniki. Odpowiedzi potwierdzają jednoznacznie jakie są najistotniejsze i najczęstsze problemy rodziny,  z którymi na co dzień respondenci w pracy zawodowej się spotykają.

Opublikowano Prace magisterskie | Otagowano | Dodaj komentarz

Argumenty za wprowadzeniem metody KGR do systemu pomocy dziecku i rodzinie wg respondentów

pisaniePoniżej (Wykres 7) prezentuję argumenty za wprowadzeniem metody Konferencja Grupy Rodzinnej do systemu pomocy dziecku i rodzinie.

Wykres 7. Argumenty za wprowadzeniem metody KGR do systemu pomocy dziecku i rodzinie wg respondentów  (N=47)

 

Źródło: badania własne.

Uwagi:

Procenty nie sumują się do 100 ze względu na to, iż badani mieli możliwość wyboru więcej niż jednej odpowiedzi.

Inne: podjęcie odpowiedzialności przez rodzinę (2, 4,25%), scalenie rodziny (1, 2,12%), niskie koszty finansowe metody (1, 2,12%), przeciwdziałanie zjawisku wyuczonej bezradności (1, 2,12%), powiedzenie „nie tracimy nic, a wiele można zyskać” (1, 2,12%).

Wydaje się, iż poznanie mocnych stron rodziny, do których zaliczyłam współpracę, siłę grupy, uświadomienie roli rodziny, umiejętności rozwiązania problemu oraz samodzielność jest najpoważniejszym argumentem za wprowadzeniem KGR do systemu pomocy dziecku i rodzinie w Małopolsce. Następnymi argumentami wg respondentów są nowe narzędzie pracy, czyli praca na zasobach rodziny, uniknięcie ingerencji instytucji pomocowych i angażowania specjalistów, aktywizacja zasobów rodziny, mobilizacja, zwiększenie efektywności systemu, do którego zaliczyłam zwiększenie ilości rodzin zastępczych, zmniejszenie ilości dzieci w palcówkach opiekuńczo-wychowawczych, wsparcie rodzin i ich aktywizacja, diagnozę rodzina oraz plan  pomocy.

Opublikowano Prace magisterskie | Otagowano | Dodaj komentarz

Argumenty za wprowadzeniem metody KGR do systemu pomocy dziecku i rodzinie

Poniższa tabela (Tabela 6) prezentuje odpowiedzi respondentów wg kryterium stażu pracy.

Tabela 6. Argumenty za wprowadzeniem metody KGR do systemu pomocy dziecku i rodzinie wg kryterium stażu pracy (N=47)

Argumenty za wprowadzeniem KGR do systemu pomocy dziecku i rodzinie 1-5 lat stażu pracy 6 i więcej lat stażu pracy Razem
n % n % n %
Poznanie mocnych stron rodziny 3 12% 4 18,18% 7 14,89%
Nowe narzędzie pracy 3 12% 2 9,09% 5 10,63%
Uniknięcie ingerencji i instytucji pomocowych i angażowania specjalistów 2 8% 2 9,09% 4 8,51%
Aktywizacja zasobów rodziny, mobilizacja 2 8% 2 9,09% 4 8,51%
Zwiększenie efektywności systemu 2 8% 2 9,09% 4 8,51%
Inne 3 12% 3 13,63% 6 12,76%
Brak odpowiedzi 10 40% 9 40,90% 19 40,42%

Źródło: badania własne.

Uwagi:

Procenty nie sumują się do 100 ze względu na to, iż badani mieli możliwość wyboru więcej niż jednej odpowiedzi.

Inne: podjęcie odpowiedzialności przez rodzinę (I – 2, %%), scalenie rodziny (I – 1, 4%), niskie koszty finansowe metody (II – 1, 4,54%), przeciwdziałanie zjawisku wyuczonej bezradności (II – 1, 4,54%), powiedzenie „nie tracimy nic, a wiele można zyskać” (II – 1, 4,54%).

Spośród przedstawionych argumentów optujących za wprowadzeniem Konferencji Grupy Rodzinnej do systemu pomocy dziecku i rodzinie zauważalne jest znaczne podobieństwo. Tak więc staż pracy nie różnicuje argumentacji za wprowadzeniem KGR do systemu pomocy dziecku i rodzinie. Wskazane argumenty  sugerują, iż pracownicy instytucji pomocowych widzą naglącą potrzebę wzmocnienia rodziny z jednej strony wskazując na poznanie mocnych stron a z drugiej na wzięcie odpowiedzialności przez rodzinę czy scalenie rodziny. W pierwszym kryterium 40 % badanych osób nie odpowiedziało na pytanie, a w drugim prawie 23 %. Zwiększający się brak odpowiedzi na pytanie w każdej grupie osób sugerować może albo przemęczenie pracą wraz z większą ilością lat stażu pracy albo zwiększającą się niechęcią do angażowania się w pracy.

Opublikowano Prace magisterskie | Otagowano | Dodaj komentarz